Tak naprawdę dojrzewała przez lata.

Pierwsze zapiski, z których później zaczęła wyłaniać się historia Gdzie śpią noże, powstały kilkanaście lat temu. Nie wiedziałam wtedy jeszcze, że kiedyś staną się książką. Były fragmentami myśli, obrazów, emocji i doświadczeń, które potrzebowałam gdzieś zostawić.

Wracałam do nich w różnych momentach swojego życia. Czasem dopisywałam kolejne strony. Czasem odkładałam wszystko na długo. Zmieniało się moje życie, zmieniałam się ja, a razem ze mną zmieniało się także to, jak patrzyłam na własną historię.

Jednym z pierwszych fragmentów, od których zaczęła się ta historia, było pytanie: „Ile razy obiecywała sobie, że to już ostatni raz?”

Z czasem zaczęłam rozumieć, że nie chcę napisać książki o przemocy. Nie chciałam również tworzyć opowieści, w której cierpienie staje się najważniejszym bohaterem.

Chciałam opowiedzieć o drodze.

O tym, jak długo można nie zauważać, że żyje się w ciągłym napięciu. Jak łatwo przyzwyczaić się do lęku, do ratowania innych, do przesuwania siebie coraz dalej na koniec własnej listy. Ale przede wszystkim o tym, że nawet po wielu latach można zacząć odzyskiwać swoje życie kawałek po kawałku.

Dlatego bohaterka tej historii nie ma imienia.

To był świadomy wybór.

Nie chciałam, żeby była tylko jedną konkretną kobietą, której historię można przeczytać, zamknąć książkę i odłożyć na półkę. Chciałam zostawić miejsce na rozpoznanie. Na ten moment, kiedy czytelniczka zatrzyma się przy którymś zdaniu i pomyśli: znam to. Albo: ja też kiedyś tak miałam. A może nawet: ja nadal tak mam.

Przez lata ta książka dojrzewała razem ze mną. Niektóre rzeczy musiałam najpierw przeżyć, inne zrozumieć, a jeszcze inne zobaczyć z zupełnie innej perspektywy, zanim potrafiłam o nich napisać.

Dziś wiem, że Gdzie śpią noże nie jest tylko opowieścią o tym, co było.

Jest historią powrotu.

Do własnych granic. Do spokoju. Do pytań, których przez lata się nie zadawało. Do prawa, żeby przestać ratować cały świat i wreszcie zapytać:

A czego potrzebuję ja?

Być może właśnie dlatego ta książka potrzebowała tyle czasu.

Może wcześniej nie była jeszcze gotowa.

A może to ja musiałam najpierw wrócić do siebie, żeby móc ją naprawdę dokończyć.

Nie chciałabym, żeby Gdzie śpią noże było książką, którą przeczytasz raz, odłożysz na półkę i zapomnisz.

Chciałabym, żeby można było do niej wracać.

Nie zawsze od początku. Nie zawsze po kolei.

Czasem do jednego rozdziału. Czasem do kilku zdań. Czasem tylko do refleksji, która w danym momencie okaże się właśnie tą, której potrzebujesz.

Bo wierzę, że ta sama historia może znaczyć dla nas coś zupełnie innego w różnych momentach życia.

To, co dziś tylko przeczytasz, za rok może Cię zatrzymać.
Zdanie, obok którego dziś przejdziesz obojętnie, kiedyś może stać się tym, do którego będziesz chciała wrócić.

Chciałabym, żeby ta książka była siłą wtedy, kiedy Twojej własnej siły jest trochę mniej.

Promieniem światła w ciemności.
Tęczą, która pojawia się po burzy.
Oddechem po czasie, w którym miałaś wrażenie, że przez zbyt długo wstrzymywałaś powietrze.

Nie dlatego, że każda trudna historia musi mieć piękne zakończenie.

I nie dlatego, że chciałabym przekonywać Cię, że wszystko dzieje się „po coś”.

Są doświadczenia, których żadna z nas nie powinna była przeżywać.

Ale wierzę, że nawet z najtrudniejszego miejsca może kiedyś wyrosnąć coś dobrego. Czasem jest nim siła, o której wcześniej nie wiedziałyśmy. Czasem granica, której w końcu uczymy się chronić. Czasem decyzja, że już nie chcemy żyć tak jak wcześniej.

A czasem jest nim po prostu pierwszy spokojny oddech.

Gdzie śpią noże możesz czytać od początku do końca.

Ale możesz też otworzyć ją gdziekolwiek.

Zatrzymać się przy jednym fragmencie.
Wrócić do pytania.
Przeczytać ponownie rozdział, który kiedyś znaczył dla Ciebie coś zupełnie innego.

Nie musisz się spieszyć.

Nie musisz czytać jej „dobrze”.

Ta książka ma być miejscem, do którego możesz wrócić wtedy, kiedy sama tego potrzebujesz.

I jeśli któregoś dnia przypomni Ci, że nawet po najdłuższej nocy może pojawić się światło — będzie dokładnie tym, czym chciałam, żeby była.